دلنوشته اي براي "اميد"

شاهكار نيستي !

30 سال بود كه به نبوغ خود مي باليديم و تمدن هزاران ساله خود را به رخ جهانيان مي كشيديم . در اين 30 سال مابقي كشورها بدون توجه به شعارهاي هميشگي ما ،‌ كمر بر پيشرفت بستند و هر روز بخش جديدي از زيبايي هاي اين جهان را به ما نشان مي دادند و ما همچنان دنبال به رخ كشيدن نبوغ خود بوديم.

پس از چند سال و بعد از كپي برداري هاي چند باره از تجربه غربي ها در استفاده از فضاپيما ،‌ تجربه تمدن چند هزار ساله و نوابغ فراوان در غالب ماهواره "اميد" خود را نمايان كرد و آرزوي هزاران ساله ايرانيان به وقوع پيوست غافل از اينكه مي بايست سالها ديرتر به اين آرزو مي رسيديم و امروز اگر قرار باشد از آن همه تعريفها و تمجيدها از مغز و نبوغ ايراني ،‌فقط به "اميد" دل ببنديم بايد هزاران سال ديگر منتظر ‌دستيابي به آرزوي ديگري باشيم.

پس از انقلاب متاسفانه به مدد بزرگ نمايي هاي هميشگي و عدم ديد صحيح به برخي مشكلات رايج كشور ،‌همواره بجاي همتراز بودن در مسير رشد ،‌مسير يكدندگي انقلابي را پي گرفتيم و بجز شعارهاي هميشگي عملا چيزي در كشور نديديم .

اجرا چند طرح عمراني و ساخت و سازها در شهرها كه گاها با منت گذاري هاي مداوم بسياري از مديران بر سر مردم ،‌مواجه مي شود شاهكاري نبود كه از آن يك بت بسازيم بلكه در مسير خدمت ،‌اجراي اين قبيل كارها يك وظيفه است .

"اميد" هم از اين قاعده مستثني نبود . ماهواره اي كه بايد قبل از همه كشورهاي به اصطلاح صاحب نام ارسال مي شد با سالها تاخير روانه آسمان شد و در اين بين نگراني هايي كه هر روز براي از مدار خارج نشدن آن وجود داشت به جاي ارتقاي سطح كلاس كار ايراني ،‌موجب كسر شان ما شد و تاثير مهمش همان پيامك هايي بود كه از روز پرتاب هر روز مردم را دقيقه اي به ظاهر از زير بار مشكلات خارج مي كرد و لبخندهاي لحظه اي را بر لبانشان طنين انداز مي كرد.

شايد بهتر باشد به جاي بزرگ نمايي اقدامات خود ،‌با ديد بهتر و نگاهي وسيع تر به مسائل بنگريم تا در سال هاي آينده دل خوش به نبوغ ايراني كه در خارج از كشورها چه و چه مي كند نباشيم و شاهد حضور جوانان اين مرز و بوم در دنيا و درتمامي عرصه ها در رتبه نخست باشيم.