قطب هاي بي ثمر!

اين روزها مردم استان هرمزگان با وا‍‍‍ژگان جديدي همچون " هرمزگان قطب آلومينيوم ،‌فولاد و ..." روبرو مي شوند كه در نگاه اول سئوالي را در ذهن متبادر مي كند كه اين "قطب" ها چه ثمري در پيشبرد وشعيت اقتصادي استان دارد .

استان از ديرباز با محروميت دست و پنجه نرم مي كند . احداث صنايع و بندر در استان مخصوصا در شهر بندرعباس هنوز نتوانسته مشكلات اقتصادي را از سطح استان خارج كند و اين همان سئوال بي جواب هميشگي مردم استان است كه استان چگونه بايد متحول شود.

در چند سال اخير و به مدد وجود ظرفيت هاي بالقوه اقتصادي دراستان كه برخي از آنها به مرحله شكوفايي رسيد بازي با كلمات قوت گرفت . زماني استان در مسير سازندگي بود و بعد از آن دهه شتابان توسعه آغاز مي شد و حالا هم قرار است پايتخت تجاري و قطب اقتصادي در كشور و حتي منطقه باشد . غافل از اينكه بيشتر از اينكه مردم استان از مواهب اين توسعه بهره مند شوند مردم استان هاي ديگر از آن استفاده مي كنند و شايد اينجا معماي نانوشته توسعه نمودار مي شود كه چرا ...؟

به اعتقاد نگارنده تا زماني ساز و كاري براي ماندگاري سرمايه ها در استان نباشد اين استان همچون دو روي سكه يك روي آن محروميت و روي ديگر توسعه است كه با معادله توسعه ناسازگار است . به نظر مي رسد چنانچه دولت از طرحهاي تشويقي براي اين منظور استفاده كند بهره بهتري مي توان از اين توسعه گرفت و در واقع توسعه متوازني كه سالها در پي واژه ها دنبال آن مي گشتيم پديدار مي شود . به مانند اقداماتي كه شركت نفت در برخي از مناطق انجام داده ساير بنگاههاي اقتصادي بزرگ استان همچون صنايع و بنادر هم مي توانند مبادرت به چنين اقدامي كنند .آنچه كه مشخص است براي برون رفت از غبار محروميت نيازي به جمله سازي يا كلمه سازي نيست بلكه عمل واجب تر و مهمترين گزينه است.